Jan Feikens Mijn longtransplantatie

MISSCHIEN...

Je denkt misschien dat je wat moet zeggen.

Je denkt misschien dat je me moet opvrolijken.

Je wilt me misschien weer zien lachen en genieten.

Je denkt misschien dat je me moet troosten en adviseren.

Wat ik vraag is dit: Wil je nog eens, en nog eens, luisteren naar mijn verhaal, naar wat ik voel en denk.

Je hoeft alleen maar stil te zijn, mij aan te kijken, mij tijd te geven.

Je hoeft mijn verdriet zelfs niet te begrijpen, maar als het kan slechts te aanvaarden zoals het voor mij voelt.

Je luisterend aanwezig-zijn zal mijn dag anders maken, en mijn leven verlichten.

Dit gedicht kreeg ik van een vriendin op de dag dat Jan 4 jaar (als hij nu nog in leven was) getransplanteerd zou zijn. Ik vond het zo'n mooi gedicht, dat ik die wilde plaatsen op Jan zijn weblog en misschien helpt dit voor de mensen die het moeilijk vinden om me aan te spreken. 

Herinneringskaart Jan

Laatste wens van Jan...

Vandaaag is het 4 weken geleden dat Jan is overleden. Na drukke weken om heel veel te regelen en de vele aanloop die we steeds krijgen begint nu het besef te komen dat Jan er echt niet meer is. Door veel over Jan te praten met onze meiden probeer ik hem "levend" te houden! remember the time...zou Jan zeggen! Ik zie zijn lach zo voor me....

Jan heeft in het UMCG nog een brief geschreven die ik moest plaatsen na zijn overlijden. Dit doe ik ook en ik kan me er helemaal bij aansluiten wat hij schrijft! Door het grote "NETWERK" van familie, vrienden en kennissen was het mogelijk dat ik bij Jan bleef in Groningen. Ik ga geen voorbeelden benoemen van wat iedereen allemaal gedaan heeft, want stel dat ik iemand zou vergeten...Maar ik weet zeker dat al die mensen wel weten wie ik bedoel! Allemaal hartelijk bedankt!

We missen Jan enorm maar de mooie herinneringen blijven in onze gedachten! Jan blijft in ons hart.

Jan heeft zijn strijd gestreden...

Vrijdag morgen is Jan rustig ingeslapen.

De laatste dagen waren moeilijk, Jan zijn benauwdheden volgden snel op elkaar. Afgelopen nacht is Jan veel beroerd geweest en we zijn nu op het moment gekomen dat het niet dragelijk meer is. Jan zijn lichaam is moe en zijn geest ook!.De kinderen en Jan zijn ouders zijn vandaag geweest om afscheid te nemen. Het is afwachten hoe lang....

Je kan niet altijd pieken.....

Het weekend is niet volgens "planning" gelopen! Jammer. Het begon zaterdag al dat Jan om 12 uur 's nachts een extra bolus van 10 mg kreeg. Dit werd om half 4 nog eens herhaald. Zondag morgen was Jan hier behoorlijk suffig van. De hele dag was een beetje "aanmodderen"! Als Jan weer met de pomp omhoog zou gaan moest het via het infuus i.p.v. via de buik en dat wilde hij even uitstellen tot maandag. Dit omdat de meiden zondag middag kwamen. We hadden afgespoken dat we dan beneden in het restaurant een hapje met ze gingen eten. Nog een keer! Toen we naar beneden wilden, ging het weer fout, en weer een bolus van 10. Jan trok weer aardig snel bij en zei dat we naar beneden gingen. We hadden allemaal wat besteld, maar op een gegeven moment vroeg Jan om zijn eten af te bestellen. Het wilde niet. Nog even later wilde hij terug naar de kamer. Toen is de pomp verhoogd naar het maximale wat via de buik mag en er is een infuus geprikt, voor als het die avond of nacht toch niet genoeg zou helpen. De nacht is redelijk verlopen en het gaat een beetje op en af! Jan baalt wel dat het niet gegaan is zoals we graag hadden gewild, maar zoals onze buurman gisteren zei: je kan niet altijd pieken....en daar zit wel wat in vinden wij!

En hoe gaat het met mij, wordt er nogal eens gevraagt? Op zich is dat een "bijzaak" denk ik wel eens. Voor Jan vind ik het erg dat hij onze kinderen niet ziet opgroeien, dat hij jong sterft en onze toekomst geen toekomst meer is. Ik denk dan als ik nou op mijn sterfbed zou liggen...dan zou ik me toch echt zwaar kl... voelen en dat is zachtjes uitgedrukt. En als ik zie hoe Jan hier toch mee omgaat...geen woorden voor...Als ze me ruim 5 weken terug hadden verteld dat het nog een poosje zou duren, dan was ik hier vast niet geweest dag en nacht! Dat houdt geen mens vol, zou je denken! Het is zo gelopen en heeft zo moeten zijn, en nu dat het heel dicht bij komt zal ik ook niet die stap terug zetten! In deze afgelopen weken hebben we pieken en dalen gehad. Samen "dippen", samen lachen, samen huilen....niemand die dat afpakt...en dit zou ik ook niet gemist willen hebben. Wel zeg ik iedere keer tegen mezelf: volhouden en zolang het met de kinderen "redelijk" goed gaat kan en wil ik dat ook.

In het UMCG...

Nieuws: Morf. weer verhoogd vanmorgen. En ja daar heeft Jan weer baat bij. Het gaat nu wel heel snel iedere keer, om de dag zo'n beetje! Morgen komen de meiden, verheugen ons er nu al op!

Vervelende dagen...

Wat kan je dan afhankelijk zijn van internet! We lijken wel verslaaft. En wat kan je je dan vervelen ondanks dat je ook kan denken : "ik pak ff een boek, of ga toch ff een DVD'tje kijken"! We hebben 2 dagen zonder i-net gezeten, en dan merk je hoeveel je daar afhankelijk van bent. 's Morgens vroeg eerst de radio op i-net aanzetten, msn aanzetten, en dan als eerste de berichtjes op de site en hyves lezen. Ik had dinsdag een UMTS-stick ogehaald, maar voordat alles het deed waren we een paar dagen verder.

Vanmorgen vroeg heeft Jan de morfine laten verhogen. Wat een verlichting! Op een gegeven moment dan ga ik net zo "fout" ademen als Jan! En dat is zo vermoeiend, laat staan dat het vermoeiend is voor Jan. Jan merkt nu wel dat zijn lichaam er meer en meer op reageert. Een "raar" gevoel wat hij moeilijk kan beschrijven.

We zijn vanmiddag even naar beneden geweest, met onze "visite" of zoals wij eigenlijk altijd zeggen: onze aanloop! Heerlijk om dan in het restaurant te zitten/Jan in zijn bed en een bakkie doen. Lekker even kletsen, lekker even eruit!

En dan nu: speciaal voor Dylano: een foto van SUPERMAN

Storing op site na overbelasting!

Zondag en maandag kreeg ik heel veel berichtjes via sms, msn, telefoon dat ze niet op onze site konden. Was er wat aan de hand....? Wij weten het ook niet....Wel weten we dat er bijna elke dag meer dan 400 unieke bezoekers zijn, die ons dagelijks volgen. Dus gaan we er maar vanuit dat het dus AAN JULLIE MET ELKAAR LIGT (haha!!)!!!!! Een prettige overbelasting kun je wel zeggen!

Vandaag heb ik een stukje met foto's verzonden naar Stichting Ambulance Wens. Hopelijk dat deze stichting wat meer bekendheid zal krijgen in het Noorden.

Verder hoe gaat het nu met Jan. De morfine is toch wel weer verhoogd zonet. Jan voelt de verlichting, maar merkt ook dat hij wat duizeliger wordt en dat soms zijn geheugen hem in de steek laat!

Helemaal "kapot" naar zwaar, maar geweldig weekend!

De titel zegt het al! Jan is helemaal op na dit weekend. Jan werd door Stichting Ambulance wens een dagje in het zonnetje gezet. SAW is een stichting om de laatste wens van terminale patiënten te vervullen met vrijwilligers en een eigen ambulance. Jan had eigenlijk twee wensen en beide zijn vandaag vervult. Hij wilde een tattoo met de namen van mij en de kinderen er op en hij zou nog eens naar FC Groningen willen. Vanmorgen om 11 uur werd de eerste wens vervult en kwamen ze de tattoo plaatsen. Da Tonk Tattoo had gisteren het ontwerp al gemaakt. Het resultaat mag er zijn, het is echt heel mooi geworden.  De achterliggende gedachten van de tattoo is dat Jan ons nu voor altijd bij zich draagt. Mooi toch!Rond 13.00 uur waren Kees en Jan van de SAW hier. Alles is doorgesproken en we konden gaan. Met zijn 5jes in de ambulance. We werden bij de VIP lounge (of hoe noem je dat) ontvangen en daar was een tafel voor ons gereserveerd. Jan kreeg een super mooi plekje waar hij zicht had op het hele veld. Hij genoot ervan. Voordat de wedstrijd begon zijn er een aantal mensen bij ons geweest. Van de beveiliging, EHBO, bestuur en twee spelers die namens het hele elftal ons welkom heten. Jan kreeg een uit shirt van Cahais en de meiden kregen elk een vaantje. Mij werd een groot aantal muntjes, voor de inwendige mens, aangeboden door het bestuur, en even later kregen we ook nog eens van de catering en nog weer later kwamen ze van de beveiliging muntjes aanbieden. Die laatste hebben we maar vriendelijk geweigerd, want dat zou echt niet op komen! Het was niet een echte spannende wedstrijd maar het werd toch 2-0, en we hebben met elkaar genoten. Het grappige (of eigenlijk kun je dan zeggen hoe klein is de wereld) is dat de man van de EHBO Jan herkende van toen hij op IC lag in de periode van zijn longtransplantatie. En wat ook leuk was dat een van de transplantatie artsen bij de wedstrijd was en even een babbeltje kwam maken. Ook deze dag neemt niemand ons meer af! En het was ook geweldig om gewoon voor een keer te worden behandelt als een VIP!

Dank aan iedereen die aan deze dag, zijn hulp op wat voor manier ook, heeft aangeboden!

Jan en ik vinden de reacties via de site of via kaartjes erg mooi om te lezen. Vooral de herinneringen die geschreven worden over vroeger. Ook voor later voor onze kinderen zullen dit heel mooi herinneringen worden!